Έφτασα στην Κάλυμνο ένα απόγευμα του Οκτωβρίου, με το πλοίο από την Κω, και το πρώτο πράγμα που είδα από το κατάστρωμα ήταν η Πόθια, με τα πολύχρωμα σπίτια της χτισμένα γύρω από το λιμάνι. Είχα έρθει για δύο λόγους, για τους βράχους, που έχουν κάνει το νησί γνωστό σε αναρριχητές από πολλές χώρες, και για την ιστορία των σφουγγαράδων, που διάβαζα εδώ και χρόνια. Στην προκυμαία με πλησίασε ο κύριος Νικήτας, ιδιοκτήτης ενός μικρού μαγαζιού με φυσικά σφουγγάρια, και με ρώτησε αν ήθελα να δω πώς δούλευαν παλιά οι δύτες. Μπήκα στο μαγαζί του και εκείνος μου είπε ότι ο παππούς του ήταν δύτης και ότι έφευγε κάθε άνοιξη με το καΐκι του και επέστρεφε μόνο το φθινόπωρο. Μου εξήγησε ακόμη ότι πολλοί δύτες δεν γύριζαν ποτέ και ότι οι οικογένειές τους περίμεναν στο λιμάνι κάθε φθινόπωρο, ελπίζοντας να δουν τα πανιά. Αγόρασα ένα μικρό σφουγγάρι για δώρο και έφυγα βιαστικά, γιατί με περίμενε ένα ταξί.
Ο οδηγός του ταξί με ρώτησε από πού ερχόμουν και πόσες μέρες θα έμενα στο νησί. Όταν του απάντησα ότι είχα έρθει για την αναρρίχηση, γέλασε και μου είπε ότι τον Οκτώβριο το Μασούρι γέμιζε αναρριχητές και ότι ο καιρός ήταν ιδανικός. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο όταν είχε ήδη σκοτεινιάσει, και από το μπαλκόνι μου φαινόταν το Τέλενδο σαν μια σκούρα σιλουέτα μέσα στη θάλασσα.
Την επόμενη μέρα ήθελα να δω το Βαθύ, μια πράσινη κοιλάδα με μανταρινιές στην ανατολική πλευρά του νησιού, και ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μού έκλεισε ένα μικρό αυτοκίνητο. Ένας υπάλληλος του γραφείου ενοικιάσεων το άφησε έξω από την πόρτα μου πριν από τις οκτώ το πρωί. Στον ανήφορο προς την Πόθια το αυτοκίνητο έκανε έναν περίεργο θόρυβο και σταμάτησε για τα καλά. Πήρα τηλέφωνο το γραφείο και η υπάλληλος μού υποσχέθηκε ότι ένας μηχανικός θα ερχόταν μέσα σε μία ώρα. Πέρασαν δύο ώρες και κανείς δεν εμφανιζόταν, οπότε τηλεφώνησα ξανά, και αυτή τη φορά μου εξήγησαν ότι ο μηχανικός είχε πάει σε άλλη βλάβη, στην άλλη άκρη του νησιού. Κάθισα στη σκιά μιας ελιάς και διάβαζα τον οδηγό μου, όταν σταμάτησε δίπλα μου ένα ταξί. Ο οδηγός ρώτησε αν χρειαζόμουν βοήθεια και μου είπε ότι επέστρεφε στην Πόθια και ότι μπορούσε να με πάρει μαζί του. Στην Πόθια ο ιδιοκτήτης του γραφείου ζήτησε συγγνώμη και με διαβεβαίωσε ότι το επόμενο αυτοκίνητο θα ήταν καινούργιο. Έτσι έφτασα στο Βαθύ μόλις το απόγευμα, αλλά το φως ήταν υπέροχο και δεν ένιωσα ότι έχασα την ημέρα μου.
Την τρίτη μέρα ξύπνησα νωρίς και πήρα από τις Μυρτιές ένα μικρό καΐκι για το Τέλενδο. Ο καπετάνιος μού είπε ότι η διαδρομή κρατούσε περίπου δέκα λεπτά και ότι, σύμφωνα με την παράδοση, ένας σεισμός είχε χωρίσει το νησάκι από την Κάλυμνο πριν από πολλούς αιώνες. Στο Τέλενδο δεν είδα ούτε ένα αυτοκίνητο, και η σιωπή ήταν τόσο βαθιά που άκουγα τα κουδούνια των κατσικιών από την απέναντι πλαγιά. Ο Στέλιος, ένας ντόπιος αναρριχητής που είχα γνωρίσει το προηγούμενο βράδυ στο ξενοδοχείο, με περίμενε στην αποβάθρα με δύο ζώνες και δύο κράνη. Με ρώτησε αν είχα ξαναδοκιμάσει αναρρίχηση και μου εξήγησε ότι θα ξεκινούσαμε με μια εύκολη διαδρομή, επειδή οι βράχοι του Τέλενδου ήταν πιο δύσκολοι από όσο φαίνονταν. Ανέβηκα μαζί του, και από την κορυφή η θέα προς την Κάλυμνο ήταν τόσο εντυπωσιακή που ξέχασα τον φόβο μου. Το μεσημέρι έφαγα σε μια μικρή ταβέρνα δίπλα στο νερό, και η ιδιοκτήτρια μού είπε ότι τον χειμώνα στο νησάκι έμεναν λίγες οικογένειες. Το βράδυ γύρισα στο Μασούρι με το τελευταίο καΐκι· με πονούσαν τα χέρια, αλλά είχα ήδη αποφασίσει ότι θα επέστρεφα την άνοιξη.