Όταν ο Στέλιος τελείωσε το δημοτικό, κατάλαβα ότι η ζωή μας στο χωριό θα άλλαζε πολύ περισσότερο από όσο περίμενα. Το γυμνάσιο βρίσκεται στην πόλη, σαράντα λεπτά με το λεωφορείο από το χωριό μας, και το παιδί έπρεπε να ξυπνά κάθε πρωί πριν ξημερώσει. Στην αρχή ανησυχούσα πολύ, γιατί ο Στέλιος ήταν ντροπαλός και δεν γνώριζε κανέναν από τους συμμαθητές της νέας του τάξης. Παρόλο που τον είχα προετοιμάσει όλο το καλοκαίρι, το πρώτο πρωί τον είδα να στέκεται στη στάση με ένα τεράστιο σακίδιο και με πρόσωπο χλωμό.
Το λεωφορείο περνούσε από τη στάση λίγο μετά τις επτά, και εκείνος φοβόταν συνέχεια μήπως το χάσει. Την πρώτη εβδομάδα δεν μίλησε σχεδόν σε κανέναν, και το βράδυ μου έλεγε ότι οι συμμαθητές του φαίνονταν πολύ μεγάλοι και σίγουροι για τον εαυτό τους. Τις πρώτες εβδομάδες γύριζε στο σπίτι εξαντλημένος, ενώ στο δημοτικό είχε συνηθίσει να παίζει στην αυλή μέχρι το σούρουπο. Ο πατέρας του, που δουλεύει στο λιμάνι, τον ενθάρρυνε λέγοντας ότι όλοι περνούν από την ίδια δοκιμασία στην αρχή. Εγώ, αντίθετα, προτιμούσα να τον ρωτώ τι έγινε στο σχολείο, αν και συχνά η απάντηση ήταν μονάχα ένα «Καλά». Τα Σαββατοκύριακα τον έπαιρνα για μια βόλτα στην ακτή, όπου μιλούσαμε χωρίς βιασύνη για τα μαθήματα, τους καθηγητές και τις παρέες της τάξης.
Τον Νοέμβριο το σχολείο κάλεσε τους γονείς σε μια συνάντηση με τους καθηγητές της τάξης. Ο Στέλιος δεν ήθελε να πάω, γιατί φοβόταν ότι θα ακούσω κάτι κακό για εκείνον. Πήγα μόνη μου, επειδή ο άντρας μου δούλευε εκείνο το βράδυ, και περίμενα έξω από την αίθουσα μαζί με άλλες μητέρες. Η καθηγήτρια των φιλολογικών μαθημάτων, η κυρία Δέσποινα, με υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο και μου έδειξε ένα τετράδιο του Στέλιου. Μου είπε ότι ο γιος μου γράφει πολύ καλά, αλλά σπάνια σηκώνει το χέρι για να μιλήσει στην τάξη. Αν και δεν έχει ακόμα αυτοπεποίθηση, πρόσθεσε, έχει ιδέες που αξίζει να ακούσουν και οι υπόλοιποι. Μου πρότεινε να τον ενθαρρύνω να διαβάζει φωναχτά στο σπίτι, ώστε να συνηθίσει τη φωνή του. Πρόσθεσε ότι θα ήταν καλό να διαλέγει μόνος του τη σελίδα που θα διαβάζει, γιατί ένα παιδί διαβάζει καλύτερα όσα το ενδιαφέρουν.
Από εκείνη τη βραδιά αλλάξαμε το πρόγραμμά μας. Κάθε απόγευμα, μετά το φαγητό, ο Στέλιος διάβαζε δυνατά μία σελίδα από το βιβλίο της λογοτεχνίας και εγώ τον άκουγα χωρίς να τον διακόπτω. Στην αρχή ντρεπόταν και με παρακαλούσε να κλείσω την πόρτα της κουζίνας, για να μην τον ακούει ο μικρός του αδελφός. Σιγά σιγά, όμως, η φωνή του έγινε πιο καθαρή, και μια μέρα ο μικρός ζήτησε να ακούσει κι εκείνος την ιστορία. Τον Φεβρουάριο ο Στέλιος διάβασε για πρώτη φορά μια εργασία μπροστά σε όλη την τάξη, και οι συμμαθητές του τον χειροκρότησαν.
Την ίδια μέρα η κυρία Δέσποινα μου τηλεφώνησε για να μου πει πόσο χαρούμενη ήταν με την πρόοδό του. Έκλαψα λίγο μετά το τηλεφώνημα, από χαρά. Το βράδυ το είπα και στον άντρα μου, όταν γύρισε από το λιμάνι, και εκείνος αγκάλιασε τον Στέλιο χωρίς να πει λέξη. Την άνοιξη το σχολείο οργάνωσε μια θεατρική παράσταση, και ο Στέλιος, παρόλο που είχε ντραπεί τόσο πολύ τον Σεπτέμβριο, ζήτησε μόνος του έναν μικρό ρόλο. Έπαιξε έναν γέρο ψαρά, και το βράδυ της παράστασης αρκετοί συγχωριανοί μας κατέβηκαν στην πόλη για να τον δουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που είπε την πρώτη του φράση με σταθερή φωνή. Όταν τελείωσε η παράσταση, ο μικρός του αδελφός φώναζε σε όλους ότι ο ψαράς ήταν ο μεγάλος του αδελφός. Σήμερα, στο τέλος της χρονιάς, ο Στέλιος ξυπνά χωρίς παράπονο, περιμένει το λεωφορείο με παρέα και λέει ότι θέλει να γίνει φιλόλογος σαν την κυρία Δέσποινα.