Όταν η φίλη μου η Δάφνη μού τηλεφώνησε για να μου πει ότι παντρεύεται στην Κω, ήμουν σίγουρη ότι θα έβρισκα εύκολα έναν τρόπο να τη συγχαρώ. Η αλήθεια είναι ότι άφησα το δώρο για την τελευταία στιγμή, όπως κάνω πάντα, και έφτασα στο νησί την Παρασκευή το πρωί χωρίς τίποτα στη βαλίτσα μου εκτός από ένα φόρεμα. Ο γάμος θα γινόταν το Σάββατο το βράδυ, οπότε είχα ακριβώς μία μέρα για να βρω κάτι που θα άρεσε στο ζευγάρι. Άφησα τη βαλίτσα στο ξενοδοχείο και κατέβηκα προς το λιμάνι, όπου οι πάγκοι μιας μικρής αγοράς με χειροποίητα προϊόντα ήταν ήδη στημένοι.
Ανάμεσα στους πάγκους με μέλι, σφουγγάρια και κεραμικά, πρόσεξα έναν που ήταν γεμάτος υφαντές κουβέρτες σε έντονα χρώματα. Ο πωλητής, ένας ηλικιωμένος κύριος που λεγόταν Στέλιος, μου εξήγησε ότι τις ύφαινε η γυναίκα του σε έναν παλιό αργαλειό. Μου άρεσε πολύ μια πράσινη κουβέρτα με λεπτές άσπρες γραμμές, και τον ρώτησα πόσο κοστίζει. «Ενενήντα ευρώ», απάντησε χωρίς να διστάσει, «αλλά για σένα, που ήρθες από μακριά, θα την έδινα με ογδόντα». Δεν έχω συνηθίσει να παζαρεύω· αν είχα περισσότερο χρόνο, θα έψαχνα και σε άλλους πάγκους, αλλά ο γάμος ήταν την επομένη και ογδόντα ευρώ μου φάνηκαν πάρα πολλά. Του πρότεινα πενήντα πέντε, και εκείνος γέλασε και είπε ότι με τέτοια τιμή θα έκλεινε το μαγαζί του μέχρι το Πάσχα. Η συζήτηση κράτησε δέκα λεπτά, με τον κύριο Στέλιο να κατεβάζει την τιμή και εμένα να ανεβάζω την προσφορά μου. Τελικά συμφωνήσαμε στα εβδομήντα ευρώ, και εκείνος πρόσθεσε ένα κουτί και ένα κορδόνι για να τυλίξω το δώρο. Έφυγα ικανοποιημένη, γιατί είχα κερδίσει είκοσι ευρώ και είχα λύσει το πρόβλημά μου.
Το απόγευμα, στο δωμάτιο, άνοιξα το κουτί για να δω ξανά την κουβέρτα και ανακάλυψα ότι ήταν μπλε, όχι πράσινη. Ο κύριος Στέλιος είχε βάλει κατά λάθος μια άλλη κουβέρτα στο κουτί, και εγώ δεν το πρόσεξα επειδή βιαζόμουν να φύγω. Αν κοίταζα το κουτί πριν φύγω, θα έβλεπα αμέσως το λάθος. Η μπλε κουβέρτα ήταν όμορφη, αλλά η Δάφνη λάτρευε το πράσινο, και το δώρο έπρεπε να είναι ακριβώς σαν αυτό που είχα διαλέξει. Το Σάββατο το πρωί, οι πάγκοι ήταν και πάλι στη θέση τους και ο κύριος Στέλιος με υποδέχτηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο. Του έδειξα την απόδειξη και την μπλε κουβέρτα, και εκείνος κοκκίνισε και ζήτησε συγγνώμη τρεις φορές στη σειρά. Η πράσινη κουβέρτα, όμως, είχε πουληθεί το προηγούμενο απόγευμα σε ένα ζευγάρι τουριστών από τη Γερμανία. Μου πρότεινε μια άλλη, σε κόκκινο χρώμα, αλλά ήξερα ότι η Δάφνη δεν θα τη συμπαθούσε. Ζήτησα, λοιπόν, να μου επιστρέψει τα χρήματα, και εκείνος μου έδωσε αμέσως εβδομήντα ευρώ, χωρίς να ρωτήσει τίποτα.
Με τα χρήματα στην τσέπη και λίγες ώρες μέχρι τον γάμο, περπάτησα προς τα μαγαζιά του κέντρου. Σε ένα μικρό κατάστημα κεραμικών βρήκα ένα πράσινο μπολ, ζωγραφισμένο στο χέρι, με λεπτές άσπρες γραμμές στο χείλος. Η πωλήτρια ζητούσε σαράντα πέντε ευρώ, αλλά έκανε έκπτωση δέκα τοις εκατό όταν της είπα ότι θα αγόραζα και δύο φλιτζάνια. Πριν πληρώσω, άνοιξα το κουτί και έλεγξα το μπολ και τα φλιτζάνια ένα προς ένα. Η πωλήτρια χαμογέλασε και μου είπε ότι θα έκανε το ίδιο αν ήταν στη θέση μου. Το απόγευμα τύλιξα το δώρο με το κορδόνι του κυρίου Στέλιου, που είχα κρατήσει, και το έβαλα στην τσάντα μου. Στον γάμο, η Δάφνη άνοιξε το πακέτο και φώναξε από τη χαρά της, επειδή το πράσινο ήταν το αγαπημένο της χρώμα. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα ότι ένα παζάρι ή μια επιστροφή δεν είναι μεγάλη υπόθεση, αρκεί να είσαι ευγενικός και να έχεις την απόδειξη. Αν ήξερα από την αρχή πόσο εύκολο ήταν, θα παζάρευα με περισσότερο θάρρος. Σήμερα, όταν αγοράζω κάτι ακριβό, κρατώ πάντα την απόδειξη και ανοίγω το κουτί μπροστά στον πωλητή.