Αγαπημένη μου Ιωάννα, σου γράφω από την Πάτμο, όπου μένουμε δέκα μέρες σε ένα μικρό σπίτι στον Κάμπο, εγώ και η αδελφή μου. Είχαμε αποφασίσει να μαγειρεύουμε μόνες μας κάθε βράδυ, αλλά δεν ήξερα αν θα τα καταφέρουμε, γιατί η κουζίνα έχει μόνο δύο εστίες και έναν πολύ μικρό φούρνο. Η αδελφή μου αναρωτήθηκε μήπως ήταν πιο εύκολο να τρώμε κάθε μέρα σε ταβέρνα, αλλά εγώ ήθελα να μάθω πώς μαγειρεύουν οι ντόπιοι. Την πρώτη μέρα το ψυγείο ήταν άδειο και τα μαγαζιά της Σκάλας βρίσκονταν αρκετά μακριά από το σπίτι μας. Είχαμε φέρει μαζί μας μόνο καφέ, ζάχαρη και ένα πακέτο μακαρόνια, οπότε το πρώτο μεσημέρι φάγαμε απλά ζυμαρικά με λίγο λάδι και τυρί. Το σπίτι ανήκει σε μια ηλικιωμένη κυρία από τη Χώρα, που μας άφησε στο τραπέζι μια σημείωση με τα απαραίτητα τηλέφωνα και μια ευχή να περάσουμε όμορφα.
Έτσι τηλεφώνησα στο μπακάλικο του χωριού και ρώτησα αν κάνουν διανομή στο σπίτι. Τον ρώτησα επίσης αν έχει φρέσκο ψωμί, και μου απάντησε ότι το παίρνει κάθε πρωί από τον φούρνο της γειτονιάς, οπότε θα είχε και για εμάς. Ο κύριος Θεολόγος, που σήκωσε το τηλέφωνο, μου υποσχέθηκε ότι θα έφερνε τα πάντα το ίδιο απόγευμα, αρκεί να του έδινα μια ακριβή λίστα. Παρήγγειλα έξι μεγάλες ντομάτες, ένα κρεμμύδι, ένα πακέτο ρύζι και ένα ματσάκι μαϊντανό. Το απόγευμα ο διανομέας άφησε ένα κουτί έξω από την πόρτα, αλλά μέσα βρήκα έξι κιλά ντομάτες, ένα κρεμμύδι και δύο μαρούλια, ούτε ρύζι ούτε μαϊντανό. Τηλεφώνησα ξανά και, χωρίς να θυμώσω, του εξήγησα ότι η παραγγελία που έφερε δεν ήταν αυτή που ζήτησα. Ο κύριος Θεολόγος ζήτησε συγγνώμη για το λάθος, μου είπε ότι είχε γράψει «κιλά» αντί για «τεμάχια» και με ρώτησε αν προτιμούσα να κρατήσω τις ντομάτες ή να τις επιστρέψω. Τις κράτησα, και εκείνος έφερε το ρύζι και τον μαϊντανό μέσα σε μισή ώρα, χωρίς να χρεώσει τη διανομή. Ήταν τόσο ευγενικός και φαινόταν να στενοχωριέται πραγματικά, ώστε δεν είχα κανέναν λόγο να θυμώσω.
Την ώρα που ξεφόρτωνα, η γειτόνισσα, η κυρία Ευανθία, με είδε από τον κήπο της και με ρώτησε τι σκόπευα να μαγειρέψω. Όταν άκουσε «γεμιστά», γέλασε και ήρθε να δει μήπως χρειαζόμουν βοήθεια. Έφερε ένα ματσάκι δυόσμο από τον κήπο της και μου έδειξε βήμα βήμα πώς τα φτιάχνει εκείνη. Πρώτα κόβουμε το καπάκι από κάθε ντομάτα και αδειάζουμε τον χυμό και τα σπόρια σε ένα μπολ. Ύστερα σοτάρουμε το κρεμμύδι, προσθέτουμε το ρύζι, τον μαϊντανό, τον δυόσμο και λίγο χυμό, και γεμίζουμε τις ντομάτες μόνο ως τη μέση, γιατί το ρύζι φουσκώνει στο ψήσιμο. Τα ψήνουμε περίπου μία ώρα στους 180 βαθμούς και στο τέλος ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο από πάνω. Με ρώτησε αν θα έβαζα κανέλα και, όταν είπα ότι δεν ήξερα, μου εξήγησε ότι εκείνη βάζει μόνο μια πρέζα για να γλυκάνει η γεύση. Μου είπε επίσης ότι το φαγητό είναι καλύτερο την επομένη, όταν οι γεύσεις έχουν ταιριάξει, και ότι τα γεμιστά τρώγονται και ζεστά και χλιαρά.
Την επόμενη μέρα κάλεσα τέσσερις φίλους από τη Χώρα για δείπνο και είχα άγχος μήπως δεν ψηθούν σωστά οι ντομάτες στον μικρό φούρνο. Τελικά βγήκαν τόσο καλά που ζήτησαν δεύτερη μερίδα, και η αδελφή μου με ρώτησε πότε θα της δώσω τη συνταγή. Καθίσαμε στην αυλή μέχρι αργά, με ένα μπουκάλι λευκό κρασί και πολλά γέλια, και ο καθένας είπε τι θα μαγείρευε αν είχε μια κουζίνα σαν τη δική μας. Σκέφτομαι να μείνουμε άλλες τρεις μέρες, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη εισιτήριο για το πλοίο της επόμενης Δευτέρας. Θα σου στείλω τη συνταγή με το επόμενο μήνυμά μου. Σε φιλώ, η Ελένη.