Έφτασα στη Ρόδο μια Δευτέρα του Σεπτεμβρίου, με εισιτήριο για μία μόνο εβδομάδα και με μια βαλίτσα τόσο βαριά ώστε ο οδηγός του ταξί γέλασε όταν την ανέβασε στο αυτοκίνητο. Δουλεύω από τον υπολογιστή μου, οπότε είχα σκεφτεί να περάσω λίγες μέρες δίπλα στη θάλασσα χωρίς να χάσω ούτε μία ώρα δουλειάς. Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμαζα κάτι τέτοιο και δεν είχα ιδέα αν θα πετύχαινε. Το ξενοδοχείο που είχα κλείσει ήταν ένα μικρό οικογενειακό μέρος στη Νέα Πόλη, με ηλιόλουστα μπαλκόνια και μια ιδιοκτήτρια, την κυρία Ελένη, που με υποδέχτηκε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια.
Την τρίτη μέρα κατάλαβα ότι μία εβδομάδα δεν θα ήταν αρκετή για να γνωρίσω ένα νησί που ονειρευόμουν τόσα χρόνια. Το πρωί έπινα καφέ στο λιμάνι, όπου οι ψαράδες άπλωναν τα δίχτυα τους, και το απόγευμα δούλευα στο μπαλκόνι με θέα τα τείχη. Ρώτησα, λοιπόν, την κυρία Ελένη αν μπορούσα να παρατείνω τη διαμονή μου. Εκείνη άνοιξε το βιβλίο των κρατήσεων και μου εξήγησε ότι το δωμάτιό μου ήταν δεσμευμένο από το Σάββατο για μια γερμανική οικογένεια, αλλά ότι είχε ένα άλλο, λίγο μικρότερο, που θα ελευθερωνόταν την ίδια μέρα. Έτσι μετακόμισα για τρεις ακόμα μέρες στον δεύτερο όροφο, χωρίς να πληρώσω ούτε ένα ευρώ παραπάνω.
Στο τέλος του μήνα είχα πια αποφασίσει να μείνω στο νησί όλο τον χειμώνα. Ήθελα να ζήσω στο νησί όπως οι ντόπιοι, να ψωνίζω από την αγορά και να γνωρίσω τους γείτονές μου. Τα ξενοδοχεία, όμως, κλείνουν τον Νοέμβριο, και ένα δωμάτιο που κοστίζει εξήντα ευρώ τη βραδιά δεν είναι λύση για κανέναν που δουλεύει. Η κυρία Ελένη μού σύστησε τον ξάδελφό της, τον κύριο Μανόλη, που νοίκιαζε ένα διαμέρισμα με δύο υπνοδωμάτια κοντά στο Μανδράκι. Πήγα να το δω την επόμενη μέρα και ήταν τόσο φωτεινό ώστε δεν χρειάστηκε να ανάψω ούτε ένα φως.
Η συζήτηση για τους όρους κράτησε μισή ώρα. Ο κύριος Μανόλης ζητούσε τετρακόσια ευρώ τον μήνα, με τους λογαριασμούς του νερού και του ρεύματος χωριστά, και μια εγγύηση ίση με δύο ενοίκια, την οποία θα μου επέστρεφε όταν έφευγα. Το συμβόλαιο ήταν για έξι μήνες, με δυνατότητα ανανέωσης, αρκεί να τον ειδοποιήσω έναν μήνα νωρίτερα. Διάβασα προσεκτικά κάθε ρήτρα, γιατί θυμόμουν έναν φίλο που είχε χάσει την εγγύησή του για ένα σπασμένο ντουλάπι. Ζήτησα, λοιπόν, να γράψουμε μέσα ότι η εγγύηση θα επιστρέφεται σε δεκαπέντε μέρες. Ο κύριος Μανόλης δέχτηκε αμέσως και με ευχαρίστησε που ρώτησα.
Μετακόμισα ένα Σάββατο πρωί με τη βοήθεια της κυρίας Ελένης, η οποία ήρθε με το φορτηγάκι του άντρα της. Το διαμέρισμα είχε έπιπλα αλλά όχι σκεύη, οπότε περάσαμε το απόγευμα σε ένα κατάστημα με είδη σπιτιού, όπου αγόρασα κατσαρόλες, πιάτα και δύο μαξιλάρια. Το βράδυ ήρθε και ο ίδιος ο κύριος Μανόλης για να μου δείξει τον μετρητή του ρεύματος και πώς λειτουργεί ο θερμοσίφωνας. Μου εξήγησε ότι πρέπει να τον ανάβω μισή ώρα πριν από το ντους, ώστε το νερό να προλάβει να ζεσταθεί, και μου έδωσε το τηλέφωνο ενός υδραυλικού που θα με βοηθούσε σε περίπτωση βλάβης.
Οι γείτονες έγιναν γρήγορα φίλοι μου. Η κυρία Αναστασία, η οποία ζει στο απέναντι διαμέρισμα, μου φέρνει κάθε Κυριακή ένα κομμάτι πίτα και με ρωτά αν χρειάζομαι κάτι. Ο νεαρός του ισογείου μου είπε ποιο καφενείο έχει το καλύτερο φαγητό τον χειμώνα. Τα βράδια η γειτονιά είναι τόσο ήσυχη ώστε ακούω τη θάλασσα από το μπαλκόνι, και δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποτε σκόπευα να μείνω μόνο μία εβδομάδα. Σήμερα, σχεδόν τέσσερις μήνες αργότερα, το συμβόλαιο λήγει σε δύο μήνες. Δεν έχω πει ακόμα στον κύριο Μανόλη ότι θέλω να το ανανεώσω, αλλά νομίζω ότι το ξέρει ήδη, γιατί χτες μου έφερε μια καινούργια λάμπα για το μπαλκόνι, ώστε να μη διαβάζω στο σκοτάδι.