Μέσα στον θορυβώδη πολύπλοκο κόσμο της Αθήνας, ο Γιώργος, ένας μαθητής της γ' λυκείου, προσπαθεί να προσαρμοστεί στο απαιτητικό εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας. Το καθημερινό του πρόγραμμα είναι γεμάτο μαθήματα και εργασίες.
"Καλημέρα, Γιώργο" φωνάζει η μητέρα του κάθε πρωί, ενώ του προσφέρει ένα πιάτο με τυρόπιτα και γάλα. Ο Γιώργος αποχαιρετά τη μητέρα του, παίρνει το σακίδιο του και φεύγει για το σχολείο. Τα μαθήματα ξεκινούν αυστηρά στις οκτώ και οι μέρες είναι μακριές και κουραστικές. Ο Γιώργος όμως είναι αποφασισμένος να τελειώσει το σχολείο με υψηλές βαθμολογίες, παρόλο που αυτό σημαίνει πολλές ώρες διάβασμα.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας, συζητάει με τους συμμαθητές του για τις εξετάσεις, την πίεση των γονιών και την επιθυμία τους για επιτυχία. "Είναι δύσκολο," λέει συχνά ο Γιώργος, "αλλά πρέπει να συνεχίσω. Θέλω να πάω στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση". Μετά το σχολείο, πηγαίνει στα φροντιστήρια, όπου περνάει ακόμα πέντε ώρες μελετώντας μαθηματικά, φυσική και ιστορία.
Μια μέρα, καθώς επιστρέφει από το φροντιστήριο, ο Γιώργος αναρωτιέται αν αυτό είναι πραγματικά αυτό που θέλει. Οι προσδοκίες της κοινωνίας, οι εξετάσεις, οι βαθμοί - μήπως ουσιαστικά αυτά σημαίνουν περισσότερο για τους γονείς του παρά για εκείνον;
Στον δρόμο προς το σπίτι, περνά από το Θησείο, ένα από τα πιο παλιά μνημεία της Αθήνας. Παρατηρώντας το, αναρωτιέται αν οι αρχαίοι Έλληνες θα ήταν υπερήφανοι για το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα ή αν θα ήταν απογοητευμένοι. Επιστρέφοντας στο σπίτι, αποφασίζει να ζητήσει από τους γονείς του λίγο χρόνο για να σκεφτεί το μέλλον του.
Σε αυτό το σημείο, ο Γιώργος αναγνωρίζει ότι η εκπαίδευση είναι σημαντική, αλλά παραμένει αβέβαιος για την επιλογή του μονοπατιού που θα ακολουθήσει. Παρόλο που οι προκλήσεις είναι πολλές, αναγνωρίζει ότι τελικά η απόφαση είναι δική του. Όσο δύσκολη και αν είναι η εκπαίδευση στην Ελλάδα, ο Γιώργος καταλαβαίνει ότι είναι ένας απαραίτητος δρόμος για την επίτευξη των στόχων του.