Όταν έκλεισα δωμάτιο στη Ρόδο μέσω διαδικτύου, η φωτογραφία έδειχνε ένα φωτεινό μπαλκόνι με θέα στη θάλασσα. Η ιστοσελίδα έγραφε «πανοραμική θέα» και, όπως αποδείχθηκε, ο τοίχος απέναντι ήταν πράγματι πανοραμικός: τον έβλεπα από όλες τις γωνίες. Το βράδυ της άφιξής μου, ο ιδιοκτήτης με υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο Example και με οδήγησε στον τρίτο όροφο, ανεβαίνοντας δύο σκάλες που μύριζαν υγρασία. Το δωμάτιο ήταν τόσο μικρό η βαλίτσα μου και εγώ δεν χωρούσαμε ταυτόχρονα. Το κρεβάτι σε κάθε μου κίνηση και το μόνο παράθυρο έβλεπε σε έναν τοίχο. «Και το μπαλκόνι;» ρώτησα. Ο κύριος Μανόλης έδειξε ένα σιδερένιο κάγκελο έξω από το παράθυρο και είπε με απόλυτη σοβαρότητα ότι η θάλασσα φαίνεται σκύψει κανείς λίγο. Την άλλη μέρα ζήτησα να αλλάξω δωμάτιο, αλλά η γυναίκα του μου απάντησε ότι δεν υπήρχε άλλο ελεύθερο δωμάτιο μέχρι τον Οκτώβριο. Ήταν Ιούλιος και η πόλη ήταν γεμάτη τουρίστες, οπότε δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο από το να χαμογελάσω και να ξαναβάλω τα πράγματά μου στη βαλίτσα. Τελικά έμεινα δέκα μέρες, γιατί δεν γνώρισα ποτέ πιο φιλοξενία: κάθε πρωί η κυρία Ευτέρπη άφηνε στο κατώφλι μου φρέσκα κουλούρια και μια κανάτα κρύο νερό, και ο κύριος Μανόλης με αποχαιρέτησε με δάκρυα στα μάτια.
Place a word in all 7 gaps to check
Text 1 of 1 in this unit