Στην Κω, το πρώτο πρωί, αποφάσισα να αγοράσω ένα καπέλο, επειδή ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να με ψήνει. Στο πρώτο μαγαζί του παζαριού ένας ψηλός έμπορος με υποδέχθηκε με ένα γεμάτο αυτοπεποίθηση βλέμμα Example και μου έδειξε ένα ψαθινό καπέλο. «Σαράντα ευρώ, και είναι σχεδόν δώρο!» είπε. Ρώτησα γιατί ένα απλό καπέλο κοστίζει τόσο πολύ, και ο έμπορος με κοίταξε να τον είχα προσβάλει βαθιά. «Το έφτιαξε ο καλύτερος του νησιού», εξήγησε, «και το ύφανε με τα του, χωρίς καμία μηχανή.» Αν είχα περισσότερα μετρητά, θα το αγόραζα χωρίς κουβέντα, αλλά το πορτοφόλι μου ήταν σχεδόν άδειο. Του πρότεινα είκοσι ευρώ. Εκείνος ξεφύσηξε, κοίταξε προς τον ουρανό και ρώτησε αν ήθελα να τον καταστρέψω. Μετά έβαλε το χέρι στην καρδιά του και ότι με τέτοια τιμή τα παιδιά του θα έτρωγαν μόνο ψωμί. «Τριάντα, και τελειώσαμε», πρόσθεσε. Εγώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου, πλήρωσα τα τελευταία μου ευρώ και βγήκα από το μαγαζί με το καπέλο στο χέρι. Δέκα λεπτά αργότερα είδα στη του διπλανού μαγαζιού το ίδιο ακριβώς καπέλο, με τιμή δώδεκα ευρώ. Γύρισα πίσω και ρώτησα τον πρώτο έμπορο πώς εξηγείται η διαφορά. Εκείνος σώπασε για ώρα, ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, και μετά είπε με σοβαρό ύφος: «Το δικό μου έχει ιστορία.» Το καπέλο το φοράω ακόμη, και κάθε φορά που κάποιος το θαυμάζει, λέω με υπερηφάνεια ότι έχει ιστορία.
Place a word in all 7 gaps to check
Text 1 of 1 in this unit