Task 1 of 2
Answer the questions
One try each.
One try per question. Your first answer counts.
A Weekend Above the Harbour
The text · read onlyΠέρυσι τον Ιούνιο πήγα με τον φίλο μου τον Αντώνη στη Σύμη για ένα σαββατοκύριακο, και το ταξίδι μου άρεσε πιο πολύ απ’ ό,τι περίμενα. Το καράβι έφτασε στον Γιαλό το πρωί του Σαββάτου και, μόλις βγήκαμε στην προκυμαία, μείναμε να κοιτάζουμε τα νεοκλασικά σπίτια, χτισμένα το ένα πάνω από το άλλο στις πλαγιές. Το δωμάτιό μας ήταν σε έναν μικρό ξενώνα και η ιδιοκτήτρια, η κυρία Ελπίδα, μας έδωσε έναν χάρτη με σημειωμένα τα μέρη που άξιζε να δούμε. Αφήσαμε τις βαλίτσες και βγήκαμε αμέσως για μια βόλτα, γιατί είχαμε μόνο δύο μέρες και θέλαμε να τις εκμεταλλευτούμε. Το μεσημέρι φάγαμε ψάρι σε μια ταβέρνα δίπλα στη θάλασσα και ύστερα ξεκουραστήκαμε για λίγο, ξαπλωμένοι στα κρεβάτια μας, ανυπόμονοι για το βράδυ.
Από την Αθήνα είχα κλείσει δύο θέσεις τηλεφωνικά για μια συναυλία στη «Μουσική Σκηνή των Πανιών», γιατί ήξερα ότι τα εισιτήρια του Σαββάτου εξαντλούνται γρήγορα. Η υπάλληλος που σήκωσε το τηλέφωνο μου είχε πει ότι οι θέσεις θα έμεναν κρατημένες στο όνομά μου μέχρι τις οκτώ και μισή. Γι’ αυτό δεν ανησυχούσα, και την ημέρα του ταξιδιού ούτε καν ξαναπήρα τηλέφωνο. Το βράδυ φτάσαμε στο ταμείο στις οκτώ και είκοσι, αλλά ο ταμίας κοίταξε το τετράδιό του και ανακάλυψε ένα πρόβλημα. Το όνομά μου ήταν γραμμένο στη λίστα, αλλά οι δύο θέσεις που είχα ζητήσει είχαν δοθεί κατά λάθος σε μια άλλη παρέα. Ο ταμίας ζήτησε συγγνώμη τρεις φορές και μας πρότεινε δύο θέσεις στην τρίτη σειρά, κοντά στη σκηνή, χωρίς καμία επιβάρυνση. Ο Αντώνης, κάπως θυμωμένος στην αρχή, ηρέμησε μόλις είδε τα καινούρια μας καθίσματα.
Η συναυλία άρχισε στις εννιά ακριβώς, με έναν νεαρό κιθαρίστα, καθισμένο μόνο του κάτω από ένα δέντρο στολισμένο με φανάρια. Ο μουσικός έπαιξε παλιά νησιώτικα τραγούδια, και σιγά σιγά όλο το κοινό άρχισε να τραγουδά μαζί του. Οι θεατές ήταν ντυμένοι απλά, με ελαφριά καλοκαιρινά ρούχα, και κάποιοι είχαν φέρει κουβέρτες για το δροσερό βράδυ. Στο διάλειμμα ήπιαμε ένα ποτήρι κρασί στην αυλή, ενθουσιασμένοι από τη μουσική, και ο Αντώνης είπε ότι το λάθος του ταμία ήταν στην πραγματικότητα τύχη. Η συναυλία τελείωσε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, και γυρίσαμε στον ξενώνα περπατώντας δίπλα στο ήσυχο λιμάνι.
Την Κυριακή το πρωί πήραμε το καραβάκι για το μοναστήρι του Πανορμίτη, που βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού. Το ταξίδι ήταν ήρεμο, η θάλασσα γαλήνια, και στο κατάστρωμα συναντήσαμε μια ηλικιωμένη κυρία που πήγαινε στο μοναστήρι κάθε χρόνο για να προσευχηθεί. Μέσα στην εκκλησία ο Αντώνης άναψε ένα κερί και εγώ έμεινα να κοιτάζω τις αγιογραφίες, ζωγραφισμένες με ζεστά χρώματα. Ο Αντώνης, που δεν είναι θρήσκος, παραδέχτηκε ότι η ησυχία του μέρους τον είχε συγκινήσει. Γυρίσαμε στον Γιαλό αργά το απόγευμα, μαυρισμένοι από τον ήλιο και πεινασμένοι, γιατί δεν είχαμε φάει τίποτα από το πρωί. Πριν από το δείπνο θέλαμε να δούμε το Χωριό και ανεβήκαμε την Καλή Στράτα, μια πέτρινη σκάλα με εκατοντάδες σκαλοπάτια. Στα μισά της διαδρομής ο Αντώνης ήταν ήδη κουρασμένος και κάθισε να ξεκουραστεί σε ένα σκαλοπάτι, ενώ εγώ έβγαζα φωτογραφίες από τις στέγες. Ψηλά, στο Χωριό, βρήκαμε μια μικρή ταβέρνα, «Ο Γαλάζιος Αστερίας», με τραπέζια ήδη στρωμένα έξω και θέα προς το λιμάνι. Το φαγητό ήρθε ζεστό και πολύ νόστιμο, και ο ιδιοκτήτης μας έφερε στο τέλος δύο κερασμένα γλυκά, χωρίς να τα ζητήσουμε. Το επόμενο πρωί το καράβι μάς πήρε πίσω, κουρασμένους αλλά ευτυχισμένους, και υποσχεθήκαμε να ξαναέρθουμε.
Όταν ξαναθυμάμαι εκείνες τις μέρες, δεν σκέφτομαι το λάθος στο ταμείο, αλλά το φως του δειλινού πάνω από τα σπίτια του Γιαλού. Είχαμε προγραμματίσει τα πάντα, κι όμως το καλύτερο κομμάτι ήταν αυτό που δεν είχαμε προβλέψει.