Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου μια ήσυχη μέρα στη Σύμη, με καφέ, βιβλίο και καμία υποχρέωση. Το πρωί κάθισα στην προκυμαία, κοίταξα τα χρωματιστά σπίτια πάνω από το λιμάνι και ο σερβιτόρος μου είπε ότι η καλύτερη θέα του νησιού είναι από το πάνω χωριό. «Είναι μόνο λίγα σκαλιά», πρόσθεσε με ένα χαμόγελο Example. Τα λίγα σκαλιά ήταν κάμποσες εκατοντάδες. Μετά τα πρώτα εκατό ήμουν ήδη και κάθε λίγο σταματούσα στη σκιά, να φτάσω επιτέλους στην κορυφή. Εκεί τα πόδια μου ήταν και η μπλούζα μου μούσκεμα. Κοίταξα γύρω μου: από ψηλά το λιμάνι έμοιαζε με ζωγραφιά, αλλά εγώ δεν είχα διάθεση για ζωγραφιές. Η πρώτη καφετέρια που βρήκα είχε την πόρτα και μια ταμπέλα που έγραφε ότι ανοίγει το απόγευμα. Έψαξα για ένα παγκάκι, αλλά το μοναδικό ήταν ήδη από έναν γάτο, που με κοίταξε σαν να ήθελε να πει: «Εδώ είμαι εγώ πρώτος». Δεν είχα μαζί μου νερό ούτε βιβλίο, γιατί τα είχα αφήσει στο ξενοδοχείο. Ξάπλωσα στο πεζούλι, έβαλα το καπέλο πάνω από τα μάτια μου και κοιμήθηκα. Όταν ξύπνησα, ο ήλιος είχε χαμηλώσει και το λιμάνι ήταν γεμάτο φώτα. Κατέβηκα τα σκαλιά πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι τα ανέβηκα και αποφάσισα ότι η καλύτερη θέα είναι από ένα τραπέζι στην προκυμαία.
Place a word in all 7 gaps to check
Text 1 of 1 in this unit