Χθες το πρωί πήγα στο δημαρχείο της πόλης μας για μια απλή βεβαίωση κατοικίας. «Θα σας πάρει πέντε λεπτά», μου είχε πει ο φίλος μου, που ξέρει πάντα ό,τι Example συμβαίνει στο κράτος και έχει πάντα άδικο. Στην είσοδο ένας πίνακας έγραφε ότι όποιος χρειάζεται βεβαίωση πρέπει να πάρει αριθμό και να περιμένει στη σειρά. Πήρα τον αριθμό εκατόν δώδεκα και είδα στην οθόνη τον αριθμό τριάντα. Διάβασα όλες τις ανακοινώσεις στον τοίχο, ακόμη και αυτές για το πώς να φύγεις σε περίπτωση πυρκαγιάς, να έρθει επιτέλους η σειρά μου. Η υπάλληλος στο γκισέ κοίταξε το έντυπο και μου εξήγησε ότι μια σφραγίδα. «Θα τη βρείτε στον δεύτερο όροφο», είπε. Ο κύριος εκεί ήταν πολύ , αλλά με έστειλε στον τρίτο όροφο, και ο υπάλληλος του τρίτου μου είπε ότι τη σφραγίδα τη βάζουν στο ισόγειο. Δεν τους κατηγορώ, γιατί άλλος υπάλληλος θα μου έδινε την απάντηση. Τελικά η κυρία του γκισέ βρήκε τη σφραγίδα στο συρτάρι της, την έβαλε στο έντυπο και χαμογέλασε. «Είδατε; Πέντε λεπτά ήταν.» Κοίταξα το ρολόι: είχαν περάσει τέσσερις ώρες. Έφυγα με τη βεβαίωση στο χέρι και με μια νέα : ό,τι κι αν χρειάζεται κανείς από το δημόσιο, πρέπει να έχει μαζί του υπομονή, ένα βιβλίο και ένα γεμάτο μπουκάλι νερό.
Place a word in all 7 gaps to check
Text 1 of 1 in this unit