Task 1 of 2
Answer the questions
One try each.
One try per question. Your first answer counts.
My First Season at the Harbour
The text · read onlyΈφτασα στο Καστελλόριζο τον Μάιο, με το πλοίο της γραμμής από τη Ρόδο, έπειτα από πολλές ώρες ταξίδι. Όταν το πλοίο πλησίασε, κατάλαβα γιατί όλοι μιλούν γι’ αυτό το μέρος: ένα μικρό λιμάνι σε σχήμα πετάλου, με ψηλά νεοκλασικά σπίτια γύρω του, και απέναντι, πολύ κοντά, φαίνονταν οι ακτές της Τουρκίας. Στο νησί ζουν όλο τον χρόνο λίγες εκατοντάδες άνθρωποι, αλλά το καλοκαίρι το λιμάνι γεμίζει επισκέπτες και οι ταβέρνες χρειάζονται χέρια. Εγώ είχα βρει δουλειά ως σερβιτόρα στην ταβέρνα «Το Κίτρινο Καΐκι», μετά από ένα τηλεφώνημα τον χειμώνα με τον ιδιοκτήτη, τον κύριο Στάθη. Στο τηλέφωνο είχαμε συμφωνήσει πέντε βραδιές την εβδομάδα και πληρωμή στο τέλος κάθε μήνα, αλλά δεν είχαμε γράψει τίποτα.
Το πρώτο βράδυ ο κύριος Στάθης μου έδωσε ένα χειρόγραφο σημείωμα και μου ζήτησε να το διαβάσω με ηρεμία. Εκεί έγραφε ότι θα δουλεύω έξι βραδιές την εβδομάδα και όχι πέντε, όπως είχαμε πει στο τηλέφωνο. Τον ευχαρίστησα, αλλά του επεσήμανα ευγενικά ότι αυτό διαφέρει από τη συμφωνία μας. Εκείνος γέλασε και είπε ότι στο νησί όλα λύνονται με μια χειραψία και ότι τα χαρτιά τα χρειάζονται μόνο οι ξένοι. Δεν θύμωσα, αλλά ζήτησα να επιβεβαιώσουμε γραπτώς τη συμφωνία, γιατί μια προφορική κουβέντα μπορεί να ξεχαστεί μέσα σε ένα καλοκαίρι.
Την επόμενη μέρα η κυρία Άννα, η γυναίκα του, με κάλεσε στο μικρό γραφείο πίσω από την κουζίνα. Καθίσαμε οι τρεις μας και διαπραγματευτήκαμε σχεδόν μία ώρα. Εγώ ήθελα πέντε βραδιές και εκείνος είχε ανάγκη από έξι, και στο τέλος καταλήξαμε σε μια λύση που βόλευε και τους δύο: δουλεύω πέντε βραδιές και, όποτε χρειαστεί μια έκτη, πληρώνομαι ξεχωριστά για αυτήν. Η κυρία Άννα έγραψε τους όρους στον υπολογιστή και πρόσθεσε την ημερομηνία έναρξης, την αμοιβή και τις ημέρες ανάπαυσης. Όταν υπέγραψα, ένιωσα ότι είχα αναλάβει μια πραγματική δουλειά και όχι μια χάρη. Ο κύριος Στάθης κράτησε το ένα αντίγραφο και εγώ το άλλο, και τα φυλάξαμε και οι δύο σε ασφαλές μέρος. Από την πρώτη εβδομάδα κατέγραφα κάθε βραδιά σε ένα τετράδιο, με την ώρα που άρχιζα και την ώρα που έφευγα.
Τον Ιούλιο γνώρισα την Ειρήνη, μια συνάδελφο από το διπλανό καφέ, που δούλευε στο νησί για όγδοο καλοκαίρι. Μου εξήγησε ότι σε κάθε δουλειά του λιμανιού η αμοιβή και οι ημέρες ανάπαυσης πρέπει να είναι σαφείς, και ότι η ίδια παίρνει μία μέρα άδεια κάθε εβδομάδα σύμφωνα με τη σύμβασή της. Εκείνον τον μήνα ο καιρός μάς δυσκόλεψε: φύσηξε δυνατός άνεμος και το πλοίο από τη Ρόδο δεν μπήκε στο λιμάνι για τρεις μέρες. Η ταβέρνα έμεινε χωρίς φρέσκα λαχανικά, και όλο το προσωπικό δούλεψε περισσότερες ώρες για να βγει η βραδιά. Στο τέλος του μήνα όμως οι επιπλέον ώρες δεν φάνηκαν στον μισθό μου.
Πήγα στην κυρία Άννα, της έδειξα το τετράδιο και τη ρώτησα ήρεμα αν υπήρχε κάποια παρανόηση. Εκείνη το κοίταξε προσεκτικά, ζήτησε συγγνώμη και είπε ότι είχε ξεχάσει να προσθέσει τις επιπλέον ώρες στον λογαριασμό. Δεν υπήρχε καμία κακή πρόθεση, είπε, μόνο η κούραση μιας δύσκολης εβδομάδας. Την επόμενη μέρα τα χρήματα έφτασαν στον λογαριασμό μου, και ο κύριος Στάθης μου είπε ότι ένα καλό τετράδιο αξίζει περισσότερο από πολλές διαφωνίες. Η Ειρήνη χαμογέλασε όταν της το είπα και μου θύμισε ότι όποιος γνωρίζει τα δικαιώματά του δεν χρειάζεται να φωνάξει για να τα διεκδικήσει.
Τον Οκτώβριο, όταν τα περισσότερα καΐκια έφυγαν και το λιμάνι ησύχασε, ο κύριος Στάθης μου πρότεινε να ανανεώσουμε τη σύμβαση για το επόμενο καλοκαίρι. Δέχτηκα, με έναν όρο: να γράψουμε από τώρα όσα συμφωνούμε. Στο Καστελλόριζο έμαθα ότι τα δικαιώματα δεν σημαίνουν καβγά αλλά συζήτηση, και ότι εκεί που όλοι γνωρίζονται μια καθαρή συμφωνία προστατεύει τη δουλειά και τη φιλία.