Τα ελληνικά βουνά αποτελούν έναν πραγματικό θησαυρό φαρμακευτικών φυτών που χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιετίες στην παραδοσιακή ιατρική, ενώ σήμερα πολλά από αυτά μελετώνται εντατικά από τη σύγχρονη επιστήμη για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Η μοναδική γεωγραφική θέση της Ελλάδας, στη συμβολή τριών ηπείρων, σε συνδυασμό με το ποικίλο κλίμα και τα διαφορετικά εδάφη, έχει δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη μιας εκπληκτικής ποικιλίας αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών.
Ο δίκταμος, γνωστός και ως "ερωντάς" στην Κρήτη, θεωρείται το "χρυσό" της κρητικής φύσης. Αυτό το σπάνιο φυτό, που φυτρώνει μόνο στα απόκρημνα βράχια των κρητικών βουνών, έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα για τις αντιβακτηριακές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές του. Σύμφωνα με τον μύθο, η θεά Άρτεμις χρησιμοποιούσε δίκταμο για να θεραπεύει τις πληγές των ζώων, ενώ στην "Αινειάδα" του Βιργιλίου αναφέρεται ότι η θεά Αφροδίτη έδωσε δίκταμο για να θεραπεύσει τον τραυματισμένο Αινεία.
Το τσάι του βουνού (Sideritis), γνωστό στα ελληνικά ως "μαλοτήρα" ή "τσάι του βουνού", αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή θεραπευτικά ροφήματα στην Ελλάδα. Υπάρχουν περισσότερα από 15 είδη Sideritis στην Ελλάδα, κάθε ένα με τα δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά. Σύγχρονες έρευνες έχουν αποδείξει ότι το τσάι του βουνού έχει ισχυρές αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και νευροπροστατευτικές ιδιότητες, που μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη νευροδεγενεριστικών ασθενειών.
Η ρίγανη, ίσως το πιο γνωστό ελληνικό αρωματικό φυτό παγκοσμίως, δεν είναι μόνο ένα εξαιρετικό μπαχαρικό αλλά και ένα ισχυρό φάρμακο. Η ελληνική άγρια ρίγανη (Origanum vulgare subsp. hirtum) περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις καρβακρόλης και θυμόλης, φυσικών αντιβιοτικών που είναι αποτελεσματικά κατά πολλών βακτηρίων και μυκήτων. Στην παραδοσιακή ιατρική χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των προβλημάτων του αναπνευστικού και του πεπτικού συστήματος.
Ο θυμός (Thymus), από τον οποίο προέρχεται και η λέξη "θυμόλη", είναι ένα άλλο πολύτιμο φαρμακευτικό φυτό που φυτρώνει άφθονα στα ελληνικά βουνά. Το αιθέριο έλαιο του θυμού έχει ισχυρές αντισηπτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται ευρέως στη φαρμακευτική βιομηχανία. Παραδοσιακά, το τσάι θυμού χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία του βήχα, της ανάγκης και των στομαχικών διαταραχών.
Η μελισσόχορτο (Melissa officinalis), γνωστό και ως "μελισσόφυλλο", είναι ένα φυτό με έντονο λεμονάτο άρωμα που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και αιώνες για τις ηρεμιστικές του ιδιότητες. Σύγχρονες μελέτες έχουν επιβεβαιώσει την αποτελεσματικότητά του στη μείωση του άγχους και της bezpokojenia, καθώς και στη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου.
Η λεβάντα (Lavandula), αν και δεν είναι αυτόχθονη της Ελλάδας, έχει προσαρμοστεί εξαιρετικά στο μεσογειακό κλίμα και καλλιεργείται ευρέως. Το αιθέριο έλαιο λεβάντας είναι γνωστό για τις αντιβακτηριακές, αντιμυκητιακές και ηρεμιστικές του ιδιότητες.
Σήμερα, πολλά ελληνικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα μελετούν τις φαρμακολογικές ιδιότητες αυτών των φυτών, με στόχο την ανάπτυξη νέων φυσικών θεραπειών. Η φαρμακογνωσία, η επιστήμη που μελετά τα φάρμακα φυσικής προέλευσης, βρίσκει στα ελληνικά βότανα έναν πλούσιο τόπο έρευνας που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές ιατρικές ανακαλύψεις.