Τα ξημερώματα στην Πλάκα, ο Νίκος ξύπνησε με μια αίσθηση αγωνίας. Ήταν η μέρα των Πανελληνίων.
Όλο το χρόνο, ο Νίκος είχε αφοσιωθεί στο διάβασμα, έχοντας αγνοήσει τις βόλτες στην Ακρόπολη και τα γεύματα με την οικογένειά του στην ταβέρνα της γειτονιάς. Οι φίλοι του από το λύκειο πήγαιναν σε πάρτι και εκδρομές, αλλά ο Νίκος αποφάσισε να θυσιάσει αυτές τις στιγμές για να πετύχει τον στόχο του: να περάσει στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ.
Εκείνη την ημέρα, ο Νίκος καθόταν στον πάγκο του, αισθανόμενος την πίεση. Έβλεπε τους συμμαθητές του να μιλούν ελεύθερα και να γελούν, αλλά δεν μπορούσε να μοιραστεί την ευχάριστη ατμόσφαιρα. Του άρεσε να μελετά, αλλά το άγχος τον πνίγε.
Όταν τελικά ξεκίνησαν οι εξετάσεις, ο Νίκος ήταν σίγουρος ότι ήξερε την ύλη. Εντούτοις, η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα. Με κάθε ερώτηση, το μυαλό του ήταν γεμάτο από πληροφορίες, ενώ προσπαθούσε να διατηρήσει την ηρεμία του. Παρόλο που ήταν εκπαιδευμένος για αυτήν την κατάσταση, δεν μπορούσε να σταματήσει την καρδιά του από το να χτυπάει έντονα.
Τέλος, οι εξετάσεις τελείωσαν. Ο Νίκος ένιωθε μια ανακούφιση που δεν είχε νιώσει εδώ και πολύ καιρό. Όταν περπάτησε στους δρόμους της Αθήνας, ήταν σαν να είχε αφήσει πίσω του το βάρος της πίεσης. Έτσι, ο Νίκος αποφάσισε να γιορτάσει με την οικογένειά του στην ταβέρνα της γειτονιάς, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσε την ελευθερία.
Οι Πανελλήνιες είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής ενός νέου Έλληνα, και ο Νίκος το κατάλαβε αυτό. Κάθε εμπειρία, ακόμη και η πιο δύσκολη, μας κάνει πιο δυνατούς. Αν και η διαδικασία ήταν δύσκολη, ο Νίκος ανακάλυψε πολλά για τον εαυτό του και για την επιθυμία του να επιτύχει.